در نخستین روزهای جنگ جهانی اول استفاده از مسلسل های زمینی به عنوان راهکاری مناسب برای مقابله با هواپیما ها که تنها جنگ افزار هوایی انروز بودند تشخیص داده شد ، از ان زمان تا کنون همواره توپخانه های دفاع هوایی که برای مقابله با جنگ افزارهای هوایی از پرتابه هایی با سرعتهای بالا و بعضا هوشمند استفاده می نمایند به عنوان سلاحهایی موثر در برابر تهاجمات هوایی مورد استفاده قرار می گرفتند ، هرچند در سالهای دهه 80و 90 با جنون ارتفاع در حملات هوا پایه و ورود سامانه های موشکی ضدهوایی قابل تر به صحنه های نبرد نقش سامانه های توپخانه ای در بازه ای از زمان کم رنگ شد اما بعدها با تغییرات اساسی در مفاهیم نبرد و معرفی جنگهای نوین ، این بار توپخانه های ضد هوایی با نقشهایی مشخص تر یا بهتر عنوان کنیم، شبکه محور تر پا به عرصه نبرد نهادند و امروزه مدرنترین سامانه های پدافند دفاع هوایی کوتاهبرد چون خاشتان و پنتسایر به طور موثر از توپهای مدرن ضد هوایی بهره می برند.
چرا پدافند توپخانه ای؟
ضعف سیستمهای پدافند توپخانه ای در برابر اهداف پرواز کننده در ارتفاع بالا و در حال اجرای مانور غیر قابل انکار است ، همین ضعف عمده منجر به عدم کارایی این سامانه ها در نبردهای دهه 80 و دهه 90 گردید ، در جنگ اول خلیج فارس توپخانه پدافندی نیروهای بعثی علی رغم استفاده از تجهیزاتی مانند توپهای هدایت شونده راداری 57 میل متری و 23 میلی متری شیلکا تقریبا هیچ گونه موفقیتی در برابر نیروهای تهاجمی متفقین کسب نکردند و در بهترین شرایط موفق به وارد اوردن خسارت به چند جنگنده A-10 و AH-64 اپاچی گریدند، اما امروزه با اجرای مانورها و شبیه سازی های پیچیده نقش سیستمهای مدرن پدافند توپخانه ای در صحنه های نبرد به اثبات رسیده است و به همین دلیل حتی مدرن ترین سامانه های پدافندی چون پنتسایر در شرق و مجموعه دفاع دریایی فالانکس در غرب به ادوات سنگین پدافند توپخانه ای مجهز گردیدند . اما به راستی دلیل این گزینش چیست؟